Homo-adoptie onverwacht toch onderwerp in verkiezingscampagne VS

Adoptie van kinderen door paren van het zelfde geslacht is onverwacht toch een onderwerp geworden in de campagne voor de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten. In een interview werd senator McCain gevraagd of hij vindt dat paren van het zelfde geslacht een kind moeten kunnen adopteren. Senator McCain, zelf een adoptie-ouder, antwoordde, “Ik denk dat we hebben aangetoond dat beide ouders belangrijk zijn voor het welslagen van een gezin, dus nee, ik geloof niet in homo-adoptie.”
Zoals viel te verwachten, was het huilen met de wolven in het bos onder homo-activisten. “Hij weet helemaal niet wat er leeft,” brieste Kara Suffredini van de Family Equality Council, een groep die zich hard maakt voor homo-adoptie. “Er is geen enkele reden, behalve het naar de mond praten van zijn kiezers, om barrieres op te werpen voor kinderen in de pleegzorg om een pleeggezin te krijgen.”
Jody Huckaby, directeur van Parents, Families and Friends of Lesbians and Gays, maakte zich druk dat “Senator McCain liefdevolle gezinnen zou onthouden aan kinderen die ze nodig hebben, alleen vanwege een achterhaald vooroordeel over hoe een gezin er uit moet zien.”Een homoseksuele adoptie-ouder stelde dat, zover het het opvoeden van kinderen aangaat, “Het niet uitmaakt dat beide ouders mannen zijn.”
Deze ouder heeft het absoluut bij het verkeerde eind. Onderzoek na onderzoek toont aan dat kinderen het meest gebaat zijn bij een opvoeding door hun biologische vader en moeder. Als een kind wordt geadopteerd door een paar van hetzelfde geslacht, maken we dat het kind ofwel moederloos of vaderloos is voor de rest van zijn leven. Senator McCain heeft totaal gelijk.
Onderzoek in het veld van de sociale wetenschappen laat zien dat ZOWEL een moeder als een vader essentieel zijn voor de gezonde ontwikkeling van kinderen. Vaders en moeder zijn niet voor elkaar inwisselbaar. Toch staan de meeste staten van de VS, net als Nederland overigens, adoptie door paren van het zelfde geslacht toe en veel organisaties ondersteunen het. Daar zijn verscheidene redenen voor, onder andere de dominantie van homoseksuele activisten en hun bondgenoten in de beleidsontwikkeling van deze organisaties en het algemene verlangen van al te veel mensen om politiek correct te zijn.
Wat bij al dat politieke gemanoeuvreer uit het oog wordt verloren is wat in het belang is van het kind. Dat zou de enige overweging moeten zijn en de meeste overheden zijn nalatig in het in ogenschouw nemen van de feiten die keer op keer uit onderzoek blijken. Feit is dat er niet genoeg geldige onderzoeken zijn om verantwoorde conclusies te trekken over de impact op kinderen die door een paar van het zelfde geslacht worden opgevoed.
Tegelijkertijd laat het onderzoek dat wel gedaan is een aantal verontrustende indicaties van mogelijke problemen zien. Na een studie van alle onderzoeken concludeerde Dr. Trayce Hansen bijvoorbeeld dat ze in feite laten zien dat tussen 8 en 21 procent van de kinderen die worden opgevoed door paren van het zelfde geslacht, zichzelf als niet heteroseksueel beschouwen, terwijl dat in de algemene bevolking slechts 2 procent is.
Als gevolg hiervan moeten we concluderen dat die staten en adoptiebureaus die adoptie door paren van het zelfde geslacht toestaan (en soms zelfs werknemers hebben die ze zelfs actief promoten ten nadele van heteroseksuele paren, wanneer beide beschikbaar zijn!) niet handelen in het belang van de kinderen. Ze stimuleren daarentegen een enorm sociaal experiment, met deze kinderen als proefdieren. Het zal tenminste een generatie duren voor we kunnen vaststellen wat de ware impact is op kinderen die nu al worden opgevoed door paren van het zelfde geslacht.
Totdat geldig wetenschappelijk onderzoek naar deze kinderen kan worden gedaan en kan worden geverifieerd, is het compleet onverantwoord om deze kinderen in pleegzorg onder te brengen bij paren van het zelfde geslacht of paren van het zelfde geslacht toe te staan kinderen te adopteren. Kwetsbare kinderen hebben bij uitstek de stabiliteit van een gezin met zowel een vader als een moeder nodig.
Adoptie is in de Verenigde Staten weliswaar een zaak van de staten en niet van de federale regering, maar het is goed dat McCain zich in deze zin heeft uitgelaten. Misschien dat in de Amerikaanse media nu het debat eens echt gevoerd kan worden hierover, zodat burgers, die volgens peilingen van verschillende media en andere instanties in meerderheid tegen het homohuwelijk en homo-adoptie zijn, zich bewust worden van wat zich hier voltrekt en in actie komen om de praktijk in hun staat te veranderen. Hulde aan senator en presidentskandidaat McCain!